VS - All the Pretty Horses

Het mooie van de boeken van Cormac McCarty is, naast prachtige personages in rauw vertelde verhalen die zich afspelen in het zuiden van de VS en Mexico, dat je je exact kunt voorstellen hoe de omgeving waarin de personages zich voortbewegen er uitzien. De eenzame jongen die op z’n paard klimt, een deken om z’n schouder slaat en bij zonsopgang de woestijn in rijdt. Links en rechts in de verte ravijnen en tafelbergen. Ver vooruit de horizon die al zachtjes golft en glimt van de warmte. Scheuren in de roodbruine, uitgedroogde grond. Hier en daar een kleine struik of cactus.
Ik heb het me zo vaak voorgesteld, het bijna letterlijk voor me gezien toen ik zijn boeken las, ik heb me in de woestijn gewaand en al lezende de warmte op m’n huid gevoeld.

Maar als je er dan plotseling echt midden in staat, lijfelijk , onaangekondigd, alsof een indiaan je beslopen heeft en opeens voor je neus tevoorschijn springt, dan stop je even met ademen, dan weet je even niets meer uit te brengen behalve wat ongecontroleerd gevloek en gescheld, dan voel je dat je emoties tot in je keel omhoog gestuwd worden als bij de climax van een ijzersterk drama, en dan denk je alleen maar: Ja. Zo is het. Dit is The Road. Dit is het land van All The Pretty Horses. Dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.


Grotere kaart weergeven

Op onze trip van Williams naar het kleine gehucht Mexican Hat, reden we dwars door de Painted Desert en delen van de Monument Valley. En na elke bocht was het All The Pretty Horses. Na elke top van een berg was het: dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.
Dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.
Dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.
Dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.
Maar eigenlijk was het: dit is het mooiste dat ik ooit heb beleefd. De oneindigheid van de horizon. De uitgestrektheid van de woestijn. De loodzware nietigheid die er op je neerdaalt. De voortdurend veranderende kleuren van het zand en van de rotsen. De woestheid. De robuustheid. Dodelijk. Droog. Ondraaglijk. Maar tegelijk de lucht. Zo veel lucht. Zo ontzettend veel lucht. Zo licht. Zacht. Onvoorwaardelijk. Behaaglijk.











Kijk. Daar rijdt ie. De jongen. Op z’n paard. Stapvoets. Rustig. Maar zeker. Richting het oneindige. Hij weet het. Dit is geen land voor oude mannen, die het leven al achter de rug hebben. Dit is een land voor de jongen, die zich een verre toekomst wenst. Daar, ergens bij de horizon. Maakt niet uit waar precies. Als je maar gaat. Ja. Zo is het. Dit is The Road. Dit is het mooiste dat ik ooit heb gezien.