VS - De voorpret

Breda, 30 juni 2009.
In een voorzichtige fantasie rij ik over een verlaten highway, dwars door de Death Valley, Piron slapend aan mijn zijde, de zon brandend op de voorruit, en niets dan uitgestrekte woestijngrond overal om ons heen. Geen andere auto's. Geen muziek. Een stille zoem van de automaat, een zacht gezucht van het slapen naast mij, en strepen op de weg die voortdurend onder de auto glijden. Hypnotiserend. Tot rust komend. Tot mezelf. Ik raak los van de wereld in Nederland, los van al de zorgen die zo mijn dagelijks leven kunnen bepalen, en ik zie dat de ik die ik normaal beschouw als de ware ik, niet meer is dan een schaduw van degene die hier nu achter het stuur zit.

Voorpret, dat is het. En leugenachtig bovendien. Over twee weken reis ik met mijn vrouw af naar de VS. Daar huren we een auto en zetten we koers naar vier weken Zuidwest USA. Genoeg stof voor genoeg voorpret. Mijn fantasie is toch al vrij eenvoudig te prikkelen. Maar er is een probleem. Ik mag helemaal niet rijden. Sinds drie maanden ben ik de trotse bezitter van een echt rijbewijs, toch een van mijn grootste successen van de afgelopen jaren, maar toen ik in al mijn enthousiasme een huurauto ging boeken voor onze tour, ontdekte ik dat ik met mijn mooie roze pasje helemaal niks kan in de VS. Minimaal een jaar een rijbewijs, that's the deal. Jochies van zestien mogen daar achter het stuur zitten, iedere volwassene kan zomaar een wapen in z'n jas steken, maar ik mag daar niet rijden.

Nieuwe fantasie. Ik zit in de auto. Dezelfde weg, dezelfde omgeving, dezelfde brandende zon. Maar ik ben bijrijder. Slechts. Richtingaanwijzer. Reisgids en routekaart in de ene hand en een flesje water voor Piron in de andere. Oh, ik kom tot rust, zeker. En oh, ik vind alles prachtig.
Maar die schaduw, die kan ik maar niet van me afschudden.