Begin

Jeroen Flamman
Een blog is een dagboek. Toch? Een digitaal dagboek.
In mijn hele leven heb ik nog nooit een dagboek bijgehouden. Niet langer dan twee dagen in ieder geval.
Dus dit is niks voor mij.

Waarom ben ik nu dan in godsnaam een eigen blog aan het creeren? Eerlijk gezegd: geen flauw idee. Ik wil erbij horen. Misschien is dat het. Mee kunnen praten. Geaccepteerd worden. Volmondig 'ja natuurlijk' kunnen zeggen als iemand tegen mij zegt: 'Blog jij ook?'. Ja natuurlijk blog ik ook, wat dacht jij dan? Ik ben niet van gisteren.

Of maak ik een blog om gelegitimeerd onzin te kunnen schrijven? Ja. Misschien. En zonder papierverspilling, dus dat is goed. Ik ben een schrijver, en ik weet uit ervaring dat er niks vervelender is dan aan het eind van een schrijversdag de prullenbak vol met proppen papier te moeten legen. Dat is confronterend. Schrijven op papier is de nadruk op je onkunde leggen. En daar hou ik niet zo van. Noem me naïef.

Maar heb ik iets te melden dan? Nou. Nee. Niet echt. Ik heb in ieder geval niet de illusie dat mijn gedachtengangen of dagelijkse belevenissen voor ook maar één iemand interessant zullen zijn. Laat ik daar dus ook maar niks over schrijven. Who cares?

Dus wat doe ik hier? Ja. Wat ik al zei: ik ben een schrijver. En schrijvers verzinnen. Schrijvers vertellen verhalen. Ze zoeken verbanden tussen een begin en een eind. En dit... dit is het begin.